نامه خانم فرنگیس فرجی پور به برادرش (محمدرضا فرجی پور تحت اسارت فرقه رجوی در لیبرتی، عراق)

من فرنگیس هستم. مرا یادت هست؟ نکند این بی وفایی تو از فراموشی ما باشد؟ ولی نه ، تو مهربان تر از آن هستی که خواهرت را از یاد ببری. پس چرا پیش ما نمی آیی؟نمی دانی در این سال ها چقدر سختی کشیده ایم. نمی دانی چقدر دلمان برایت تنگ شده است. هر روز و هر روز به امید دیدن تو بسر می بریم.

به نام خدا

قارداش گل آی قارداش گل

قارلی داغلاری آش گل

غربت ائلده کیمسه م یوخ

توکر گزوم قان یاش گل

برادر عزیزم محمد رضا جان. سلام

من فرنگیس هستم. مرا یادت هست؟ نکند این بی وفایی تو از فراموشی ما باشد؟ ولی نه ، تو مهربان تر از آن هستی که خواهرت را از یاد ببری. پس چرا پیش ما نمی آیی؟

نمی دانی در این سال ها چقدر سختی کشیده ایم. نمی دانی چقدر دلمان برایت تنگ شده است. هر روز و هر روز به امید دیدن تو بسر می بریم.

29

می دانم تو هم در آرزوی دیدار مایی. ولی توان شکستن دیوارهایی که تو را از ما دور کرده اند، نداری.  اندکی همت کن و به ما و به خانواده ات فکر کن. نگذار در این غربت و

بی کسی بمانی و ما در فراقت اشک بریزیم. پیش ما برگرد ، هر چه زودتر.

کاش کسانی که می توانند به ما کمک کنند ، دیداری ترتیب دهند تا تو را در آغوش بگیریم و به این قصه ی پر غصه پایان دهیم. به امید دیدار تو ، هنوز زنده ایم و چشم به در.

بعد از فوت همسرم ، تنها چیزی که می تواند مرا خوشحال کند ، دیدار توست.

خواهر دردمندت

فرنگیس فرجی پور

آبان ۹۴

رونوشت :

۱ـ کمیته بین المللی صلیب سرخ دفتر تهران و ژنو

۲ـ کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل

۳ـ دیده بان حقوق بشر